فَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهازِهِمْ پس آن هنگام كه كارسازى كرد ايشان را جَعَلَ السِّقايَةَ بنهاد سقايه و آن مشربه بود از نقره يا از زر يا از زبرجد مرصع بجواهر كه ملك از ان آب خوردى درين وقت به جهت عزّت و نفاست طعام آن را پيمانه ساخته بودند يوسف ع او را بفرمود تا محرم او آن را تعبيه كرد فِي رَحْلِ أَخِيهِ در باردان برادر او و بارهاى ديگران را مكمل كرده بودند و ايشان را اجازت رفتن داد چون از شهر بيرون رفته به راه درآمدند جمعى از ملازمان يوسف ع از عقب كاروان رسيدند ثُمَّ أَذَّنَ مُؤَذِّنٌ پس ندا كردند كننده كه أَيَّتُهَا الْعِيرُ اى كاروانيان إِنَّكُمْ لَسارِقُونَ به درستى كه شما دزدانيد به آن معنى كه يوسف ع را از پدر بدزديد و گفته‌اند كه نداكننده اين سخن را نه بفرمان يوسف ع گفت القصه چون اين ندا بسمع فرزندان يعقوب ع رسيد قالُوا گفتند وَ أَقْبَلُوا عَلَيْهِمْ و روى آوردند بدان جمع كه شما ما ذا تَفْقِدُونَ چه چيز گم كرده‌ايد كه مىجوئيد قالُوا نَفْقِدُ گفتند مىجوئيم صُواعَ الْمَلِكِ مشربه ملك را كه پيمان غلّه بوده وَ لِمَنْ جاءَ بِهِ و براى هر كس كه بيارد آن را - حِمْلُ بَعِيرٍ شتروارى طعام مقرر است وَ أَنَا بِهِ زَعِيمٌ و من كه منادىام به آن كفيلم و پابند آن قالُوا تَاللَّهِ گفتند به خداى لَقَدْ عَلِمْتُمْ هرآئينه شما مىدانيد كه ما مردم امينيم بضاعتى كه در بار ما نهاده بوديد در بار اوّل چون اين نوبت بيامديم باز آورديم و مىبينيد كه دهن شتران بربسته‌ايم تا از زرع كسان نخورند ما جِئْنا نيامديم ما از كنعان لِنُفْسِدَ تا تباه‌كارى كنيم فِي الْأَرْضِ در زمين مصر و مال مردم به ناحق در تصرف آريم وَ ما كُنَّا و نيستيم ما سارِقِينَ دزدان و دزدى كار ما نيست قالُوا فَما جَزاؤُهُ گفتند ملازمان يوسف ع كه چيست جزاى دزد إِنْ كُنْتُمْ كاذِبِينَ اگر باشيد شما دروغ‌گويان در ابراى ذمه خود يعنى شما مىگوئيد كه ما دزد نيستيم اگر رخت ما در ميان بار شما پيدا شود آن را چه مكافات خواهد بود قالُوا جَزاؤُهُ گفتند جزاى سرقه سارق مَنْ وُجِدَ فِي رَحْلِهِ گرفتن آن‌كس است كه يافته شود كالاى دزديده در بار او فَهُوَ جَزاؤُهُ پس همون او است جزاى او يعنى او را به بندگى بايد گرفت در دين پدر ما كَذلِكَ همچنين نَجْزِي الظَّالِمِينَ پاداش مىدهيم ستمكاران را يعنى دزدان را پس ايشان را بازگردانيده بمصر آوردند و بدرگاه يوسف عليه السلام بازداشتند .